ساعت ۳۰/۱۹ دقیقه چهارشنبه نیمه آذر ۸۵ سالن اجتماعات هلال احمر ایلام جای سوزن انداختن نبود. توسط بچه های واحد فنی مهندسی دانشگاه آزاد ایلام شب شعر و موسیقی "جوور جاران" ترتیب داده شده بود و ما هم بعنوان میهمان و یا بهتر بگویم تماشاچی به محل برگزاری رفتیم . سربازی که در درب ورودی بود با هزار مکافات متقاعد شد ما را به سالن اصلی راه دهد. ( الکی خودم را شاعر جا زدم)

دیر رسیده بودم . وقتی رسیدم آقای دکتر صیدی داشت با اشعار کردی غلامرضا خان ارکوازی شاعر و عارف نام آشنای ایلامی سخنانش را به پایان می رساند . ظاهرا ایشان به مدعوین خیر مقدم گفته بودند. مجری جلسه آقای نورالدین نوراللهی از شاعران ایلامی و از دانشجویان دانشگاه آزاد بودند. خلاصه اینکه هنوز کاغذ و قلم برای نوشتن این گزارش آماده نشده بود که استاد ظاهر سارایی شاعر پیشکسوت  ایلامی جهت  خواندن اشغارشان به جایگاه دعوت شدند و با یک غزل مثنوی کردی شروع کرد :

موحته سب ئه لس نه واده ی خه وه

دژ دین رمیا ده ئی خه زه وه

موحته سب داجم جه بین ر چین که

پر چین جه بینت په ی داد و دین که

نام حق بیار و ئه لکیش  کلاشت

ئه سپ خیره تت گورجانه زین که

شاعر بعدی آقای حسن فرجی بود که یک غزل مثنوی کردی و فارسی (ادغام شده) را به حاضران در سالن تقدیم کرد  و مورد تشویق حضار قرار گرفت :

بوشنه و سه ول بلینه ک له جی کول که سمه

بوو هه ناسی چنه یه ی گر برسی وه م به سمه

کوفره ئه ر ناوو تو یه ی گر له زووانم بکه فی

 به و دیارم کوره ده ر دت له سقانم بکه فی

پس از سروده های آقای فرجی گروه موسیقی  تنبور نوازان  بیستون با اجرای سه تصنیف زیبا که یکی از آنها بازخوانی تصنیفی از استاد شهرام ناظری و یکی دیگر از استاد مظهر خالقی بود  تماشاگران را به وجد آوردند و فضای زیبایی خلق کردند.

آقای نورمراد رضایی  دیگر شاعر خوب و محجوب ایلامی اولین شاعر بخش دوم شعر خوانی بود که با چند رباعی و دوبیتی کردی و در نهایت یک غزل مثنوی ناب کارش را به پایان برد

مانگ هه م چگه ته ك داگه سه جي ٬بيوازی

يه ي خوم بنه ده و دوره خوم ده ر وازی

ئي حال منه و خه لوه ت دلگير شه وه

ته سنيف "تو اي پري كجايي" خوازی

پس از آن سرکار خانم پریسا کرد جمشیدی شاعره خوب و جوان استان ایلام که استاد دانشگاه نیز هستند با دو طرح  و یک شعر سپید کارش را به زبان فارسی ارائه کرد :

اگر برگها فریاد درختند

ای کاش پائیز پائیز شوم

خواهر باران بودم

مادرم باریده بود انگار

نمی دانم

چند بار چرخیده بودم بین دریا و اسمان

و رها شده بودم...

 خانم زینب جوادی راد نیز از مجموعه " این گلدان فروشی نیست" یک شعر سپید و یک غزل را قرائت کرد:

تصویر کدامین زن زنجیری قرنی ؟

 کاینگونه ز گلبانگ تو جاری شده آهت

بازا که گل عشق به باغم بنشانی

ای دار و ندارم به فدای رخ ماهت

خانم اعظم آرامش از دیگر شعرای دعوت شده بود که یک مثنوی بسیار زیبا  ارائه کرد که  با استقبال

بی نظیر حاضران رو برو شد .

تذکر :

۱ - با توجه به اینکه عکسها با موبایل گرفته شده است عدم کیفیت آنها را بر من ببخشائید

۲. حتی الامکان شعر کا مل شعرا - تصنیف اجرا شده توسط گروه موسیقی و ترجمه اشعار کردی را در پست بعدی خواهم گذاشت .

دنیای حقیقی ، دنیایی است پر از دروغ ، حیله ، تظاهر و صداقت . در این دنیا بخاطر هزاران پیوند ناگسستنی با همدیگر و هزاران منافع مشترک مجبوریم به هم دروغ بگوییم . وادار می شویم به تظاهر و دورویی و بخاطر زندگی و حیات مثلا آبرومند و رفاه اجتماعی ناگزیریم از نیرنگ ، کلاهبرداری و...

اما در دنیای مجازی نیز علیرغم هیچگونه منافع مشترک بخشی از خصلت های دنیای حقیقی را به ارمغان آورده ایم تا همچنان حس خودخواهی و تکبر را بعنوان جزء لاینفک زندگی در خویش حل کرده باشیم . با این حال دنیای مجازی می تواند گوشه ای از مدینه فاضله ای باشد که شهروندانش صداقتی بیشتر دارند . اگر چه در این دنیا نیز هم انسانهای سالم پیدا می شود و هم کسانی که بقول قرآن مجید فی قلوبهم مرضاً .

به هر حال مدت زیادی بود که چشم به دنیای مجازی گشوده بودم . پیش از آنکه خودم در این دنیا متولد شده و شناسنامه داشته باشم . حالا آمده ام تا خودم  را بعنوان یک انسان ، معرفی کنم . انسانی که علیرغم تمام علایق و سلا یقش به شما هم وطن گرامی در جای جای این کره خاکی عشق می ورزد . نمی دانم این چه حسی است که نسبت به شما ایرانی سرافراز و عزیز در نقطه نقطه دنیا دارم . کافی است نام ایرانی بودن را یدک بکشید تا برای همیشه در دلم جای بگیرید .فرقی نمی کند که در کجا ، با چه افکاری وچگونه زندگی می کنید . مهم این است که افتخار هموطن بودنتان را دارم .

سر افراز و پیروز باشید و در پناه عشق